R&D-project: getufte interface

Doelstellingen

Wat voor soort interface ontstaat er als je tuften combineert met tech (sensoren en actuatoren)? Precies dat zochten we uit. We speelden met materialen, input en output – op zoek naar combinaties die iets losmaken, een verhaal vertellen, verrassen of verwonderen.

Hiermee voegen we weer iets tastbaars toe aan de wereld van digitale media. Een aanvulling of alternatief voor de ‘platte’ schermen waar we tegenwoordig zoveel in verdwijnen.

Ook geven we het ambacht tuften een podium én groeien we als bedrijven verder.

Emmeke Eijsbouts

Emmeke Eijsbouts behaalde in 2009 haar bachelor in Fine Arts and Education aan de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten, met handwerktechnieken als specialisatie. Nadien gaf ze tal van lessenreeksen aan zowel kinderen als volwassenen op het gebied van handwerk- en andere kunsttechnieken.

In 2021 ontdekte ze het tuften, een techniek waarmee ze haar liefde voor garen en illustreren onbegrensd kon combineren. Door middel van eigen werken, opdrachten en experimenten heeft ze deze techniek volledig onder de knie gekregen. Open om altijd te blijven leren is ze enthousiast om te onderzoeken hoe geluid, beweging of licht kunnen worden opgenomen in haar tuftwerken. 

Onderzoeksvragen en -antwoorden

Conceptuele vragen
> welke vormen kleden zijn het meest interessant voor de prototypes (abstract of juist heel figuratief)? > Op welke specifieke manieren laat het object zich gebruiken? 
> Welke technologie leent zich het beste voor deze toepassingen (input en output)?

Vragen in het maakproces
> Hoe krijgen we de technologie het meest optimaal verwerkt in het tuftwerk?
> Welke garen werkt het best? Welke diktes/lengtes en texturen? We proberen diverse kleine proefjes uit.
> Welke volgorde van werken hoort bij het proces?

Vragen over het gebruik
> Welke interacties leveren de meest directe en interessante beleving op voor gebruikers? 
> Welke vormen van input en output geven de meeste voldoening/betekenisvolle feedback?
> Wat voor gedrag triggeren en faciliteren de getufte objecten als interface? 
> Welke toepassingsideeën en contexten van gebruik komen er nog meer naar boven?

Resultaten

Het belangrijkste resultaat voor ons is dat we zicht hebben gekregen op de aantrekkelijkheid, het productieproces en (on)mogelijkheden van een getuft object omtoveren tot een interface.

Licht!

Een van de meest verrassendste resultaten voor ons is dat het werken met licht-noodles mooie effecten opleverde. Het voegt de mogelijkheid toe om een extra (verhalende) laag toe te voegen, die pas in het gebruik en door interactie tot leven komt. De noodles maken ‘schilderen met licht’ mogelijk in allerlei vormen die een relatie aangaan met het tuftwerk. Ook voor het ambacht tuften is dit een mooie verrijking. Voor ons zien we ook wel bredere toepassingen van de noodles in andere projecten.

Eh… wat is tuften?

Tuften is een techniek om een oppervlakte van pollige structuren te vervaardigen. De bekendste getufte objecten zijn vloerkleden, maar de techniek kan ook toegepast worden bij het maken van (aanraakbare) kunst. Bij het tuften werkt men aan de achterzijde van een gespannen doek met een tuftpistool. Deze pistolen ‘schieten’ de ingeregen draad door het doek en door het pistool over het doek te laten lopen kan op deze manier met garen geïllustreerd worden.

Door met de instellingen van de tuftpistolen en de garens te spelen kunnen er veel variëteiten aangebracht worden in structuren door verschillende poolhoogtes en gesneden of ongesneden garens te combineren. Bij de afwerking kunnen er door middel van scheren patronen aangebracht worden. Het resultaat van al deze mogelijkheden levert een uitermate levendige tactiele ervaring op.

Intensief

Ook goed om te vermelden is dat het hele productieproces een intensieve klus is geweest. Mede omdat we in dit prototype verschillende sensoren en actuatoren wilden verwerken als testcast. Een volgende keer zullen we daar praktischere keuzes in maken.

Please touch!

Daarnaast zien we dat het werken met getuft materiaal de gewenste tactiliteit oplevert. Mensen die het kleed zien, willen het graag meteen aanraken. De kennis van Emmeke over de diverse tufttechnieken die ze heeft toegepast in het prototype was daarin essentieel. Juist door het verschil in polhoogtes en het gebruik van wel of geen lussen, ontstaat een relief dat tot aanraking verleid.

Demonstraties

Een belangrijk resultaat is ook dat we nu een prototype hebben om deze vorm van interactie te demonstreren en deze vorm van tactiele, interactieve objecten vaker in te zetten. Er is vanuit drie partijen al om een demonstratie gevraagd!

Wat doet het prototype precies?

Het uiteindelijke prototype is een kleed, dat in eerste instantie van abstract vormen gemaakt lijkt. Als enige herkenbare object zie je een soort ‘ei’. Zodra je in de buurt komt, hoor je een stem uit het ei komen, die vraagt of je het ei wilt kraken. Als je heel hard op het ei drukt, hoor je een krakend geluid en verschijnen er twee oogjes (licht) die je vragen om paars of gele vruchten te plukken als voedsel. Na het plukken van drie vruchten en het aaien van het ei, verschijnt er een monstertje uit het ei (‘geschilderd’ met lichtnoodles) dat je dankbaar is dat je hem hebt geholpen. Een mini-verhaaltje dus waar de gebruiker een rol in speelt.

Experiment!

Als experiment hebben we veel geleerd van het maakproces. We zien zeker nog verbeteringen in het prototype dat we nu hebben (zie het filmpje hieronder) na een aantal gebruikerstests. Maar voor ons is het experiment in ieder geval geslaagd!